dinsdag 28 oktober 2008

Veranderd

Het is dinsdag 28 oktober. De euforie van de goede uitslag maakt plaats voor een gezonde spanning. De chemokuren komen eraan.
De afgelopen week was er één met vreugde en met verdriet. De afgelopen week....... :

Het begon met biertjes in Bommel. Proosten op de goede uitslag. De eerste smaakte goed,
de tweede nog beter en bij de derde wist ik: Dit is de laatste!
Het hele weekend was iedereen blij. De goede uitslag betekende opnieuw bloemen.
De eerdere kaartjes die aan de bossen hingen met de bekende beterschapswens maakten plaats voor: Gefeliciteerd!
Iedereen was blij. Een goede uitslag. Roof glunderde. Ik een beetje.
Het was een heerlijk weekend, waarin ik regelmatig op de bank lag van vermoeidheid en met een vervelende pijn die ik niet kon thuisbrengen. En toch waren we blij.

De pijn zorgde ervoor dat Dr. TT opgebeld werd. Ik mocht meteen komen. Met ontbloot bovenlichaam wachtten we in zijn kamertje. Hij voelde, hij keek. Ik keek.
Ik keek hoe hij voelde, maar ik voelde niets. De plek waar mijn borst heeft gezeten,
de plek die nu plat is, is totaal gevoelloos. Evenals een groot gedeelte van mijn arm.
Ik hoorde het woord zenuwpijn. Zag dat Roof een recept kreeg en droogde snel mijn tranen af. Ondanks dat ik slechts een kleine B heb lijkt de plek groot.
Ik heb dus pijn, maar tegelijkertijd voel ik niets als het aangeraakt wordt.
Mijn eigen hand werd erop gelegd. Zuster Juut was er nu ook bij. Ze bracht mijn eigen hand naar de borst die er niet meer zit, ik zag mijn vijf vingers op mijn eigen huid liggen, maar voelde het niet. Weer een traan.
Niet omdat ik mijn borst miste, maar omdat het voelt als dood.

Dr. TT en Zuster Juut vertelden erover. Dat het kan terugkomen, dat gevoel, maar dat het ook weg kan blijven. Ze vertelden over de medicijnen. Ondertussen wist ik zeker dat ik in de categorie vrouwen viel waar het niet terugkomt.
Ondanks die gedachte liepen Roof en ik opgewekt het ziekenhuis uit. De medicijnen zouden vast helpen tegen die verrekte zenuwpijn.

Twee dagen later waren we terug in Ziekenhuis Walcheren. Niet voor de pijn.
Die was inmiddels wat afgenomen. En of dat nu komt door de twee kleine pillen die ik dagelijks braaf slik of doordat fysio Von mij wekelijks masseert en er pleisters op plakt die ze zelf frieten noemt........ weet ik niet. Ik weet wel dat Von mij goed heeft uitgelegd hoe het kan,
die pijnen en vooral hoe ik door te oefenen er minder last van kan hebben.

Twee dagen later zaten we tegenover Dokter Leon. Ik kende hem nog van vroeger. Hij was de behandelend arts van mijn moeder. Ze was altijd lyrisch over hem. Nu zaten Roof en ik tegenover Dokter Leon.
Dokter Leon begroette ons. Hij wist dat ik een Vogeltje was. Hij vertelde over mijn moeder. Over haar kuren en over de mijne. Roof luisterde, ik luisterde. Ik begreep mijn moeder: Dokter Leon was een goed arts en een fijne man.
Hij legde alles uit over de kuren. Het werden er zes en hij noemde de naam van FEC. Hij schoof een recept naar me toe. Ik zag vijf verschillende pillen staan. Hij legde de werking uit.
De eerste twee op het lijstje zijn belangrijk, zo zei hij. Mijn concentratie begon af te nemen.
Naast me zag ik Roof aandachtig luisteren en instemmend knikken.
Ik hoorde het woord: Braakcentrum.
De eerste twee medicijnen zouden mijn braakcentrum in de hersenen stilleggen.
Roof voelde het al aankomen, gaf me nog een lichte schop, maar kon niet voorkomen dat ik hardop ging nadenken:
"Dokter sinds ik weet dat ik kanker heb eet ik iedere dag taart, chocola en chips. Daarnaast kan ik niet meer sporten, dus dokter, die pillen slik ik liever niet, want tijdens de chemokuren zou ik graag wat willen afvallen". Ik voelde Roof door haar stoel zakken en zag de lach om de mond van Dokter Leon nu serieus worden: "Je mag tijdens de chemokuren alles, behalve afvallen".

Hij vervolgde zijn uitleg. Van de derde pil op het lijstje zou ik een iets dikker hoofd kunnen krijgen. Ik durfde niets meer te zeggen, maar dacht vanalles. Hij legde nog meer uit.
Niet alleen de chemokuren kwamen langs, maar ook het vehaal van de erfelijkheid.
Roof stelde de vragen en ik keek rond. Mijn aandacht werd gewekt door een nespressoapparaat. En weer kon ik mijn gedachten niet voor me houden:
"Ik wil ook graag een Nespressoapparaat........... bevalt het u?"
Dokter Leon lachtte: "Wat een onverwachte vraag, maar wel een leuke, want normaal praat ik in deze kamer alleen over kanker".
We kregen een korte uitleg over het apparaat die werd gevolgd door het opvragen van mijn gewicht en lengte. Ik wees de dokter op zijn beroepsgeheim.
Hij ging met de enorme aantallen aan de slag en meldde dat ik twee vierkante meter ben.
Dat had hij nodig om de hoeveelheid chemo te bepalen.
Twee vierkante meter vond ik niet zoveel klinken.
Lachend namen we afscheid.

Zijn secetaresse, Car, ontving ons. Ik herkende haar meteen van de vele malen dat ik met mijn moeder in hetzelfde kleine kamertje had gestaan om een nieuwe afspraak voor haar te maken. Ik vergat even waarom we tegenover Car stonden en de ruimte vulde zicht met vertrouwde verhalen van toen. Car vertelde over mijn moeder. Ik glunderde. Mijn moeder...... wat mis ik ze. Car belde met de chemokamer, keek op haar beeldscherm en noemde maandag 3 november. Roof en ik keken elkaar aan. Maandag 3 november. Prima.
"Maandag 3 november 13.00 uur, stoel 1" stond er op mijn afsprakenkaartje.
Geweldig, stoel 1. Het voelde als loge in de stadsschouwburg.

Car deed haar headset weer op en hielp een volgende patiënt aan een chemo. Wij mochten doorlopen naar Oost 4. Daar zouden we van zuster Dennis uitleg krijgen over alles wat te maken heeft met chemo.

Zuster Dennis en ik hebben jaren lief en leed gedeeld. Het was dus best even vreemd toen we tegenover haar plaatsnamen, koffie kregen en luisterden naar de informatie rond 6 maal FEC.
In een uur legde ze proffesioneel uit wat mij te wachten stond. Ze legde uit waar de letters FEC voor staan, vertelde alles over bloedlichaampjes en cellen. Refereerde daarbij aan de biologielessen van vroeger en wist dat ze dit gedeelte alleen met Roof kon delen.
Ik had weliswaar Biologie gehad, maar zoals bij zoveel lessen, naar buiten zitten staren. Het enige wat me bijstaat is de naam van de leraar, de opgezette dieren en de dingen op sterk water. Biologie was niets voor mij.
Ik hoorde iets over kankercellen. Dat ze snel-delend zijn. Dat de chemokuur die cellen dood, maar dat ook gezonde cellen niet gespaard blijven. Haarcellen zijn snel-delend.

Zuster Dennis noemde één voor één de bijwerkingen die de drie zakken gif konden veroorzaken. Van verstopping tot mondontsteking. Van misselijk tot moe. Kaal en gekleurde plas.
Ze vroeg zelfs wie bij ons het toilet schoonmaakte.
Wat een rare vraag, maar niets is minder waar. Alles wat uit mij komt is de eerste dagen ook gif en moet met handschoenen aangepakt worden. Wederom kon ik een lach niet onderdrukken. Roof weet sinds een week waar de Jif staat.
Binnenkort dus in ons theater: Roof met gele handschoenen aan.

Zuster Dennis wist gelukkig bij iedere aandoening een middeltje dat zou helpen.
Roof maakte aantekeningen. Tussen alle ellende door had zuster Dennis ook een goed bericht: "Eet veel tussendoortjes". Nu ik wist dat afvallen uit den boze was leek me dat een mooi vooruitzicht.
Maandag 3 november zou ze mij om 13.00 uur een infuus inbrengen. Via het infuus krijg ik eerst medicijnen, dan drie zakken gif en dan mag ik naar huis. Of ik bijwerkingen zal krijgen is niet zeker. De enige garantie die ik krijg is het uitvallen van mijn haar.
Tussen 20 en 24 november zal ik kaal zijn.
Tot maandag, zuster Dennis.

Tijdens de afdaling van de ziekenhuistrappen dacht ik aan alle keren dat ik met Zuster Dennis aan de bar had gezeten. Na de nodige biertjes pakte ze vaak mijn hand, tikte er op en zei:
"Wat heb je toch mooie aderen om in te prikken".........
Tot maandag 3 november zuster Dennis, sla je slag!

Ik heb genoeg tijd gehad om na te denken over hoe ik met kaal worden om zal gaan.
Een pruikje heeft niet mijn voorkeur, maar kan in sommige gevallen makkelijk zijn.
Al is het alleen maar om te voorkomen dat de nichtjes en neefjes van Roof niet op mijn schoot durven te zitten. Een pruik met lang haar wordt afgeraden.
En voor het bestellen van een pruikje moet bekend zijn hoe je haar zit als het kort is.

Zaterdag zat ik na sluitingstijd bij mijn kapper. Caro knipte mijn lange haren kort.
Roof haalde me op. Uitteraard vond zij het prachtig. Met een zonnebril op en een gebogen hoofd liep ik naar huis. Na 40 jaar weer een kort koppie voelde toen vreemd, maar is inmiddels wat meer gewend. Over vier weken ben ik kaal. Het zal met plukken tegelijk uitvallen. Als het nodig is zal Caro me scheren en wordt het nog korter. Zaterdag vond ik alles rond mijn haar een gek idee, maar inmiddels ben ik gewend en ben zelfs niet meer bang voor de tondeuse.
Als dat het ergste is.....

Afgelopen maandag hadden we opnieuw een afspraak met Dr. TT. Voorlopig de laatste.
Een klein kadootje vond ik op z'n plaats. Ik kocht een pot. Een pot, dat vond ik wel toepasselijk. Het deksel had de vorm van mijn borst, zelfs de tepel leek evengroot. Een roze strik met gemeende woorden sierden het geheel. Een pot vol met Marsjes, want Mars doet goed bij alles wat je doet. En Dr. TT, u bent goed.
De wond zag er goed uit. De wond wel......

Afgelopen week was een week met vreugde en verdriet.
Vreugde omdat we bij een lieve oom en tante heerlijk Indisch mochten eten. Het smaakte als vroeger. Vreugde omdat diezelfde oom en tante hun 50-jarig huwelijk vierden met een heerlijk feestje. Vreugde omdat Ajax won en PSV en Feyenoord punten lieten liggen. Vreugde omdat ik vandaag voor het eerst op de fiets zat. Vreugde, nog steeds, door de goede uitslag.
Verdriet, omdat we goed beseffen dat er nog een moeilijke tijd komt. Verdriet omdat op 23 oktober een bijzondere vrouw overleed. Verdriet ook omdat 23 oktober al 9 jaar een dag is van verdriet en het gemis van Colette extra aanwezig is.
Verdriet om de pijn en verdriet dat mijn haar eraf ging.

Afgelopen week was er één met vreugde en verdriet.
De afgelopen week luisterde ik regelmatig naar het nummer Oktober.
Bizar toch dat mijn favoriete Blof het zo mooi weet te verwoorden:
"En we zijn alweer veranderd, niet ten goede of ten kwade. Maar veranderd niettemin.
In oktober. Oktober is de wreedste maand oktober"
Veranderd ben ik in oktober. Eerst een borst eraf en nu ook mijn lange haren.
Op naar november,
Bird

27 opmerkingen:

Han zei

Hoi M* en Peet,
Weer met emoties je verhaal gelezen. Het gevoel dat ik nog steeds een boek aan het lezen ben blijft. Dit gaat niet over M en Peet, dat kan niet.....
Heel veel sterkte de komende weken.
liefs
Han*

ella zei

Lieve Geit,heftig je verhaal te lezen, tis net of ik erbij zit en het allemaal naast je meemaak!Heel veel sterkte maandag met je 1e behandeling, ook met alle lichamelijke veranderingen,alle bijwerkingen.Doe Zuster Van Basten vooral de groeten van mij en laat haar goed voor je zorgen.Go for it Birdy!x ella

fietsfreak zei

Hoi Lieve Swingie!

Ik wil jou samen met Peet heel veel sterkte wensen met de chemo's die nu echt gaan beginnen.

Heb ff niet zoveel tekst....

Daarom zeg ik: adem in...

Hele dikke kus

sophieschoice zei

Jouw humor, de intensiteit ...
Ik zit iedere keer dat je schrijft met kippenvel te lezen. Het zijn spannende afleveringen en ik merk dat ik uitkijk naar de volgende. Wat gaat er nu weer met je gebeuren, ben je bang, die vermoeidheid ...
Maar het is geen verzonnen verhaal, dit is echt. Dit is jouw werkelijkheid en die van jouw geliefden. En nu ook een beetje van ons.
Bedankt Bird dat je dit met ons deelt.

Henk zei

Sophie verwoordt prima wat ik ervaar bij het lezen van jouw berichten. Wat ik ook heel mooi vind: de rol die je ouders in dit verhaal spelen.

Heel veel sterkte de komende tijd!

Anoniem zei

Dag Bird,
Wat schrijf je toch mooi en wat ben je toch dapper. Ik ken je niet maar leef toch mee en heb eigenlijk het gevoel je inmiddels wél een beetje te kennen. Daar heb je weinig aan maar ik wil het toch even zeggen.
Iedereen vindt je dapper en dat ben je zeer zeker, maar voel je niet verplicht het altijd te zijn.
Heel veel sterkte met de komende behandelingen.
Liefs en groeten van A. (A van anoniem maar ook van m'n naam.)

Bieptiep zei

Wat vind ik het moedig, de manier waarop je wat er allemaal met je gebeurt en je emoties hierbij van je afschrijft en met ons deelt.

Heel veel sterkte in de komende tijd.

Je bent in elk geval in de beste handen bij dr. Leon, dr.TT en 'superzuster' Judith.

Alinda Mastenbroek zei

Hé Bird!

Weer ontzettend aangrijpend om te lezen. Zit hier half te snotteren achter mijn bureau ( en nee niet omdat ik zo verkouden ben ;o))
Veel sterkte komende periode jij en roof!
Groetjes ook van arie, hij wil weten of je wel netjes al je fruit hebt opgegeten.

groet,
Ali

lekabellen zei

ha buurvrouwen.heb net je verhaal gelezen...Heel veel sterkte a.s. maandag met de behandeling en we denken aan jullie. Dikke kus voor allebie, de Lekabellen

Anoniem zei

Hoi lieve meiden,
Wat aangrijpend, verdrietig, prachtig, bewonderenswaardig en ontroerend, jullie verhaal. Ik heb weinig woorden, behalve dat ik hoop dat dit ooit in boekvorm wordt uitgegeven omdat ik denk dat je hier heel veel vrouwen mee kan helpen hun proces aan te gaan.
Maringe, wat je door maakt en de manier waarop. Ik kan er elke keer weer een pet voor af zetten, maar inmiddels ben ik door mijn petten heen. Ik hoop je gauw weer te zien, gewoon zoals je bent: MARINGE. Met of zonder haar of borst, dik of geen dik hoofd. Jouw ziel straalt overal doorheen en is fijn om bij te zijn.
liefs Marjan

davidovix zei

Hoi Birdy en Peet

Net je blog gelezen en het was weer slikken !!! Iets lezen met een lach en een traan blijft toch een aparte gewaarwording. Heel heel sterkte jullie allebei de komende weken !!!!!!!

VETTE KNUF !!!!
Kees

Harlekineke zei

Hallo Birdie en Peet,

Wou ik een opgewekte songtekst over november naar jullie toe sturen, vind ik alleen maar van die sombere als van de Dijk en van Rowwen Heze. Niets van aantrekken. Gewoon met dezelfde moed als die jullie beiden al steeds laten zien, doorgaan. Heel, heel veel sterkte. Groeten Ineke

mieke zei

Lieve Bird!
Aangrijpend! Ik zie je ook zo lopen met je geknipte haren, gebogen hoofd en zonnebril. Soms een traan maar ondanks alles heb ik toch gelachen....de Nespresso....de pot..de taartjes..het beroepsgeheim..!!

Ik wens je veel sterkte. Het gaat goed komen! Dat kan gewoon niet anders!!
liefs ook voor Roof,
kus Mieke

BirdBlok zei

Jeetje, wat een lieve, mooie reacties weer van jullie.
Ze zijn ons echt tot steun!

Han: Komt ol goed ;)
Ella: I go for it!
Dat de nachtzuster haar werk maar goed mag doen :)
Jowannes: Ik adem in, nu de zee wat ruwer wordt!
Cis: Mooie woorden, dank!
Henk: Ook mooie woorden. Fijn dat je het zo leest. Mijn ouders zijn altijd heel belangrijk voor me (geweest). Ze zijn altijd dichtbij, nu meer dan ooit.
A: Ook al kennen we elkaar niet, Het voelt warm dat je meeleeft!
Biebtiep: Dank je wel, ik zal superzuster Judith je reactie laten lezen ;)
Ali: Thanks en zeg maar tegen Arie dat het kistje leeg is!
Lekabellen: Ik hoop dinsdag gewoon weer voorbij te lopen met mijn Oranje tas ;)
Marjan: Petje af voor je lieve woorden!
Kees:Vette knuf terug, X
Ineke: Die twee teksten krijgen me er niet onder hoor :)
Miek: Kan ook niet anders! thanks mate!

X
M

WereldWijdWim zei

Hoi Bird,
Ik hoorde afgelopen week dat je ziek bent. Nu je blog gelezen.
Ik wens jullie heel veel sterkte de komende tijd.

groeten,
Wim

DH zei

He Birdie...

Ik heb je in 't smoelen-boek gezien met kort haar...ook zo zie je er mooi uit...
Net als Marjan zegt: wel of geen haar, dik of dun hoofd, 2 of 1 borst...de binnenkant, die zal niet negatief veranderen en om die binnenkant gaat het...je vechtlust, je karakter, het toch een luisterend oor bieden aan een ander terwijl je zelf in een ziekte proces zit(hiervoor alle dank)....
Hou je taai hè Birdie..ik denk aan je...
x

Lies zei

Lieve Maringe en Petra,
Voel me erg geroerd bij het lezen van je verhaal. Heel geweldig dat je je gevoelens met ons wil delen.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe voor de komende tijd. Liefs en een dikke kus Lies

ienie zei

lieve maringe en peet ik wil even ook langs deze weg laten weten dat ik aan je denk, maar dat wist je al. ik kan geen woorden vinden op je verhaal, maar dat begrijp je waarschijnlijk wel. heel veel sterkte de komende tijd voor jullie 2. dikke kus je vriendinnetje agnes uit bommel

Enno zei

Lieve Birdy,

Je geeft ons een diepe ontroerende blik in jullie heftig leven, dat voelt zo bijzonder. Ik hoop dat de diepte en emoties die je deelt ook weer op een mooie manier bij je terug komen. In ieder geval heel veel sterke voor in de komende periode voor jou en Roof.

Ik moest trouwens denken aan de October van U2:

October
And the trees are stripped bare
Of all they wear
What do I care

October
And kingdoms rise and kingdoms fall
But You go on
And on....


Liefs,
Enno.

Juut zei

Hey Birdie,

Wat ben jij ongelofelijk dapper!
Erg aangrijpend hoe je alles beschrijft...
Petje af voor jou hoor!
Heel veel sterkte met de chemo voor jou, Roof en al jouw naasten!

Juut XXX

BirdBlok zei

Ontzettend fijn, al die reacties!

Wim: Dank je wel!
DrH; In dat smoelenboek was ik 15 jaar. Toen had ik ook wat meer sproetjes :)
Ik hou me taai! Daar zorgen oa jouw en al die andere lieve woorden voor!
Lies: Dank je wel, fijn dat we elkaar weer gezien hebben.
Agnes: I know! En ik denk ook aan jou.... alleen maar ;)
Enno: Bedankt voor deze warme woorden.
Heb vandaag U2 gedraaid.
Juut: Lief van je!

X
M

JPEY zei

Hoi lieverds,
Heel veel sterkte morgen en met wat er komen gaat.
Wij denken aan jullie,
Dikke kus, JPEY

AM zei

Lieve Birdy en Roof,

En toen was het november.....
Kom maar op!!!!
Op naar april....
We zijn er voor jullie.
Kus,zwagersport en big sissie

BirdBlok zei

JPEY: Bedankt voor julie support!
AM: Op naar April!

Nog een uurtje en dan gaat de volgende wedstrijd beginnen.
X
M

Henk zei

Dit gezien?

John zei

Hé Ringetje,
Kreeg gisteren van Marjolein het adres en heb vandaag je blog gelezen. Met een brok in m'n keel en vol bewondering over hoe je je er doorheen slaat. Hou je taai.

Dikke kus

John

BirdBlok zei

Henk: Grappig :)
John: Dikke kus terug van je ringetje ;)

X
M